Vind je mij raar?

Misschien ben ik wel één van de weinige illustratoren die nog volledig analoog educatieve illustraties maakt. Omdat deze tekeningen vaak klein zijn, en redelijk snel gemaakt moeten worden vinden veel illustratoren dit prettiger. Ik kan daar maar niet aan wennen. Ik heb wel een tekentablet, maar die gebruik ik alleen voor retoucheren, het wegwissen van scanstof of gumrestjes die ik vergeten ben weg te blazen.

Ik hou er van, om te kleuren en de verf te laten vloeien, te kijken wat er gebeurt op het papier, en een klein beetje toeval en geluk toe te laten. Ik denk dat mijn tekeningen daardoor levendiger worden.

Hoe toepasselijk, deze tekeningen zijn voor Levendig uitgever, die een hele fijne methode levensbeschouwing uitgeeft: Kleur op school. Dit is een tekening bij een verhaal naar Toon Tellegen: 

‘Vind je mij raar?’ vraagt de inktvis aan de eekhoorn.
De eekhoorn kijkt hem aan en aarzelt even, heel even.'

Voor deze lesmethode 'Kleur op school' teken ik ook heel vaak kleine portretjes van kinderen. Grote en kleine kinderen, dikke, dunne, met of zonder bril, beugel, met allerlei verschillende huidskleuren. Dit wil de uitgever graag, zodat alle kinderen zich kunnen herkennen, en niemand zich een eekhoorn op de zeebodem hoeft te voelen.
Ik merk dat ik daardoor ook steeds beter kijk naar de kinderen in de klas van mijn dochters, in de trein, of op straat. Het is zo leuk om te zien hoe verschillend alle kinderen zijn, en wát dan precies het verschil is. Want ik wil natuurlijk niet allemaal dezelfde gezichtjes met toevallig een andere kleur verf inkleuren. Enorm leuk en leerzaam dus.